Extatic by Balmain @andjena

Extatic by Balmain

 

Volgens mij heb ik mijn ware roeping in dit leven gemist. Ik weet niet wat het is maar steeds vaker denk ik dat ik mijn neus i.p.v. in andermans zaken, in het ontwikkelen van parfum kan steken. De aantrekkingskracht die parfums op mij hebben…ik weet niet of dit een zegen of juist een kwelling is…de gedachte aan omringd zijn door geuren maakt me alleen wel erg gelukkig.

 

Vandaag mijn lofzang aan mijn nieuwste verovering op parfumgebied: Extatic van Balmain. Qua benaming past het volledig hoe ik me door parfums kan voelen: in extase, uitzinnig, verrukt, door het dolle heen.

Extatic by balmain @andjena

 

Voor de modeliefhebbers is Balmain een merk wat zich onderscheid door zijn elegante maar ook edgy designkleding. Ik vind dat er prachtige creaties bij

zitten, maar zoals met vele designmerken…redelijk onbetaalbaar met mijn psychologensalarisje.

 

Gelukkig maken ze ook parfum, wat in mijn ogen qua prijs kwaliteit verhouding dan weer erg betaalbaar is.

Balmain haute couture @andjena

 

Extatic is vorig jaar gelanceerd, maar als ik op zoek ga naar reviews valt me op dat er nog niet veel over geschreven is. Wat ik niet goed snap, want ik ben werkelijk onder de indruk van dit parfum.

 

Laat ik beginnen bij het flesje. Wauw, een ware lust voor mijn ogen. Wat een juweel, sierlijk, stoer, opvallend en erg mooi. Ook de doos waarin het verpakt is vind ik prachtig.

Extatic 2 @andjena

 

Dan de geur zelf. Altijd zo lastig te omschrijven, maar ik ga weer een poging doen. De geur wordt gedefinieerd als Bloemig Oriëntaals. Ideaal voor nu de dagen weer lichter worden en we richting het voorjaar gaan (alhoewel het nog gewoon sneeuwt).

 

Het parfum opent met de volgende topnoten: kristallijne roos, nashi peer en osmanthus. Osmanthus ofwel schijnhulst heeft witte bloemen die heerlijk geuren, wellicht bekend bij tuinierders? Het hart wordt gedomineerd door Sharry baby orchidee, wat ruikt naar chocolade, vergezeld van donkere en verleidelijk iris en jasmijn. Het parfum sluit met Amyris (een citrusplant), mijn favoriet sandelhout, kasjmier hout en tot slot een vleugje Barenia leer. Wat een bijzondere compositie!

Extatic 1 @andjena

 

Samen zorgt dit voor een bedwelmende, verrukkelijke geurpalette. Licht en donker tegelijk, zoete snoepjes met een frisse fruitsmaak, zacht leer met een mystieke twist… ik ben zwaar onder de indruk. Het leuke is dat het een opvallende geur is die ook bij mijn omgeving in de smaak valt. ‘’Je ruikt lekker’ is al meerdere malen geroepen ☺

 

Extatic geeft me een rockchick gevoel, wat helemaal compleet zou zijn met een van de bijzondere haute couture creaties van Balmain. Misschien daar maar toch eens voor gaan sparen?

 

Extatic van Balmain is verkrijgbaar bij diverse parfumerieën vanaf 42€ voor 40ml.

 

Amicalitiet @andjena

Dilemma’s van een psycholoog

 

Amicaliteit

 

Cliënt: Oh, ik zie dat je ook een Iphone 6 hebt! Vet he? Ik heb hem in het zwart, is mooier!

Ik: Nee joh, wit is mooier, stijlvoller en opvallender!

Cliënt: Ik zou willen zeggen, lieve schat, zwart is perfect, zie je dat dan niet?

 

Bam! Van het ene op het andere moment ben ik niet meer de psycholoog, maar ‘’lieve schat’’ geworden. Ik voel op dat moment dat er een grens wordt overschreden en werp op een wat venijnige toon naar deze cliënt dat ik liever niet zo wil worden aangesproken. Er wordt wat verschrikt gekeken en om de spanning die in enkele seconden is ontstaan weer af te doen nemen, beginnen we allebei wat onhandig te lachen.

Iphones @andjena

 

Amicaliteit, ook wel vriendschappelijkheid, is momenteel een actueel thema binnen mijn werk. Een typisch dilemma waar ik het afgelopen dagen even moeilijk mee heb. Het is soms onduidelijk waar ik als psycholoog de scheidslijn kan trekken in hoe ik mezelf in het contact met een cliënt kan gedragen. En het meest ingewikkeld vind ik het bij cliënten van mijn eigen leeftijd. Eigenlijk twee dilemma’s in een dit keer.

 

Sowieso vind ik het soms lastig als ik cliënten heb van mijn eigen leeftijd. Het gevaar ligt op de loer om mijn taalgebruik aan te passen. Ineens hoor ik mezelf ook woorden als ‘chill’ of ‘vet’ te gebruiken, iets wat ik niet gauw tegen niet leeftijdsgenoten zou zeggen. Op zich vind ik dat nog niet een grote ramp, want ik denk dat het ook juist de kunst is om de ander te laten zien dat je in zijn of haar wereld kunt verplaatsen en helemaal als het ook een beetje je eigen wereld is. Of niet dan?

 

Maar goed, hoe onschuldig ‘’chill’’ en ‘’vet’’ klinken, het kan ertoe leiden dat een ander me hierdoor anders ziet. Soms is dit juist wat ik wil, ik streef naar gelijkwaardigheid en dat wordt hier wel mee bereikt.

 

Sigmund @andjena

 

Soms pakt het iets anders uit en merk je dat de cliënt zich hierdoor amicaler op gaat stellen t.o.v. mij. Ineens worden mij persoonlijke vragen gesteld (ben je getrouwd? Hoe pak jij dat aan? Heb je dat ook weleens meegemaakt?) en ik merk dan dat ik het lastig vind om te bepalen of ik er antwoord op moet geven of niet. Ik ben algauw bang dat ik dan te onvriendelijk over ga komen of dat de client zich dan afgewezen gaat voelen.

 

Dit heb ik weleens meegemaakt in de tijd dat ik nog een brave, correcte psycholoog was en alles volgens het boekje deed. Als mij een persoonlijke vraag werd gesteld gaf ik steevast het correcte antwoord dat de sessie niet voor mij was bedoeld, maar voor de cliënt. En dat het in dat kader niet relevant is om te weten hoe ik over iets denk of dat ik getrouwd ben of niet.

 

Cliënten reageerden vaak wat aangedaan op mijn antwoord. Ze gaven zichzelf bloot en vertelden hun diepste geheimen terwijl ze helemaal niks wisten van mij. Voor hun voelde dit vaak ongelijkwaardig of afstandelijk. En daar kon ik me ergens wel iets bij voorstellen. Tenslotte ben ik ook mens en geen robot. Ik leerde mijn antwoord te nuanceren en gaf soms wel iets prijs van mezelf. Wel had ik mijn duidelijke grenzen hierin.

Wall-e @andjena

 

Misschien ben ik de afgelopen tijd wel wat ‘chiller’ geworden en straal ik meer openheid uit, ik weet het niet. Maar ik schrok er toch van dat ik met ‘lieve schat’ werd aangesproken. Dit voelt niet goed. En ik neem me hierbij voor om een volgende keer dit aan te geven. Niet zoals ik dat nu heb gedaan, maar gewoon terug te geven wat zo’n opmerking voor mij betekent in het kader van professionaliteit.

 

Nogmaals, ik denk dat er cliënten zijn die gauw geneigd zijn zich amicaal op te stellen omdat het voor hun helpend kan zijn om mij meer als een vriend te zien waar ze hun verhaal ongenuanceerd kunnen vertellen. Tegelijkertijd ben ik geen vriend, maar hun behandelaar en wie anders dan ikzelf kan hen dat duidelijk maken?

Dilemma-nade @andjena

 

 

Hoe denken jullie over (teveel) amicaliteit binnen de therapie?

 

About the ‘map’…

 

Op mijn vorige baan had ik het erg luxe: een eigen kamer met privé-badkamer, een naambordje, visitekaartjes, perfect afgestemde bureaustoel en legio ruimte om spullen in op te bergen… voelde allemaal heel vanzelfsprekend en gewoon.

 

Tegenwoordig werk ik in een setting waar we alles delen. Ik heb geen eigen kamer meer, geen perfect afgestemde stoel of kastruimte waar ik mijn hele hebben en houden in kwijt kan. Hoewel ik het daar in het begin wel wat moeite mee had, merk ik dat het ergens ook bevrijdend voelt om flexibel te zijn. De behandelkamers zijn voor iedereen. We hebben een teamkamer waar we onze jas en tas kwijt kunnen in een grote kast.

 

Daarnaast heeft iedereen een postvakje met zijn of haar eigen naam! En dat is het dan ook, my own personal space. Heerlijk overzichtelijk, een a4 formaat en 5 cm hoge ruimte waar ik mijn post in krijg en mijn map met aantekeningen in kan opbergen.

 

 

En die map hè, daar wil ik over hebben vandaag.

 

Toen ik werd aangenomen bij het CIR, kreeg ik net als iedere nieuwe binnenkomer een klinisch witte map met de handboeken en protocollen (cliënten krijgen precies zo’n zelfde map). Meer heb je eigenlijk ook niet nodig, bleek algauw. Al bijna 4 maanden sjouw ik dan ook dagelijks met deze map onder mijn arm naar een kamer om mijn sessies te geven. Omdat ik regelmatig aantekeningen maak heb ik in deze map ook maar mijn schrijfblok tussen gestopt.

 

Dagelijks prop ik aan het einde van de dag mijn witte map in mijn postvakje. Dat gaat maar net, met stevig aanduwen. Aan het begin deed ik dit nietsvermoedend en wilde het weleens voorkomen dat het postvakje van mijn bovenbuurman hierdoor scheef raakte.

 

 

Tijdens een lunch werd eens lachend aan mijn collega, bovenbuurman postvakje, gevraagd of hij al gewend was aan zijn scheve postvak. Ooooops… ik was me van geen kwaad bewust geweest dat ik steeds het postvakje van mijn bovenbuurman in de scheve stand bracht. Mijn bovenbuurman gaf te kennen dat hij het ergens wel wat vond hebben, deze scheefheid. Vanaf dat moment werd dit postvak verhaal een dingetje, ik voelde me er wat ongemakkelijk bij.

 

Tegenwoordig doe ik dan ook enigszins schuldbewust mijn map in het postvakje. Ineens niet meer zo nonchalant. Ik zorg ervoor dat mijn map er goed in ligt en vooral dat mijn bovenbuurman hier geen last van ondervindt. Ik heb zelfs een keer de postvakjes omgewisseld (mijne bovenop) maar mijn bovenbuurman heeft dit weer terug gedraaid. Snappen jullie mijn punt?

 

Er worden grapjes gemaakt en men lacht er steeds om als ze mij zien hannesen met mijn map…

 

Maar jongens, vanaf morgen zal dit anders worden!

 

Ik heb besloten afscheid te nemen van mijn witte map. Onze vier maandenlange verhouding heeft zijn houdbaarheidsdatum bereikt. Nooit meer proppen, nooit meer scheve postvakjes en nooit meer grapjes over mijn map.

 

Morgen zal ik mijn nieuwe liefde introduceren, nl. een echte rundlederen, diep bordeauxrode map. Een lust voor het oog, een genot voor je handen en zo sierlijk en slank zal ze liggen in mijn postvakje. Dit pareltje kreeg ik vandaag cadeau. De klantvriendelijke verkoopster in de winkel wist me te vertellen dat dit een map voor het leven is. Dat wil ik ook best geloven voor de 120 euro die het bedroeg.

Maar he, zo heb ik een goed verhaal als ik straks deze echte psychologenmap aan een van mijn kleinkinderen overdraag…

 

Heerlijk…ik kijk nu al uit naar morgen ☺

 

 

Leuk dat je langs komt op mijn website.

Ik ben Andjena Prins en werk met gedrevenheid als psycholoog bij Cir in Velp. In mijn blog houd ik je op de hoogte over dingen die ik mee maak op mijn werk, tijdens mijn reizen en in mijn privéleven. Daarnaast deel ik graag mijn passie voor lezen, koken, films en beauty met jullie. Lees verder...

Connect met Andjena via Facebook     Connect met Andjena via Instagram     Connect met Andjena via Linkedin     Connect met Andjena via Twitter

Inspiratie

Deel Mij